پایگاه اطلاع رسانی حجت الاسلام و المسلمین دکتر علی ذوعلم عضو پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی و معاون موسسه پژوهشی حفظ و نشر آثار مقام معظم رهبری مدظله العالی
ادامه...
به هر حال شادیهای طبیعی و مادی هم لازم و ضروری
است به شرط اینکه اولاً تأمین این شادیها به شادیهای دیگر لطمه وارد نکند
و ثانیاً این شادیها، موجب رنجها و دشواریهای بعدی برای ما نباشد و
ثالثاً این شادیها، مانع دستیابی و چشیدن شادیهای متعالی، معنوی و
ماندگار نگردد.
اگر زندگی شاد را برای خود و دیگران با این سه اصل تطبیق دهیم و درصدد
تأمین آن باشیم، دینداری نه تنها مانع آن نیست که فراهم کننده و
تسهیلکننده آن هم هست.
دینداری، شادی یا غم ؟!
بسیاری از مردم به خصوص جوانان چنین میپندارند که دینداری با زندگی شاد منافات دارد. کسانی که دیندارترند از شادی کمتر در زندگی برخوردارند و کسانی که به احکام و آموزههای دین کمتر پایبندند در بهرهبرداری از لذتها و شادیهای زندگی آزادی بیشتری دارند… آیا این پندار صحیح است؟ و اساساً این پندار از کجا شکل گرفته است و منشأ آن چیست؟
از دهۀ دوم انقلاب اسلامی بعضی از صاحب قلم ها و صاحب تریبون ها در کشور ما با دیدگاه هایی که داشتند این پرسش را مطرح کردند که انتظار ما از دین چیست؟ آنها ذیل بحث انتظار بشر از دین، این پرسش را بیان می کردند که اساساً ما تأمین چه بخشی از نیازهایمان را میتوانیم از دین انتظار داشته باشیم. در پی پاسخگویی به این پرسش ها تعبیر دین حداقلی و دین حداکثری را به کار بردند و گفتند: گاهی از نظر ما دین کارکرد حداکثری دارد؛ یعنی در پی تأمین همۀ نیازهای ماست. دین با چنین کارکردی، دین حداکثری نامیده میشود، اما آنگاه که کارکرد دین تأمین بخشی از نیازهای بشر تلقی شود، دین حداقلی برای آن به کار میرود. در کنار این دیدگاه، دیدگاه تعادلی هم مطرح شده که به ظاهر راه میانه بین دین حداکثری و دین حداقلی را برگزیده است.
وقتی بحث تحول در نظام آموزشی به میان میآید بیش و پیش از هر چیز بر تغییر و اصلاح متون آموزشی تمرکز میشود. اما حجتالاسلام ذوعلم، معتقد است متون آموزشی تنها یکی از عوامل دخیل است در حالی که مهمترین و محوریترین مؤلفه در تحول نظام آموزشی «فرهنگ آموزشی» حاکم بر دانشگاهها است.
سوم اسفند ماه سال1367، تاریخی است که در ذیل یکی
از پیامهای مهم و پرنکته امام(ره) و در کنار امضای ایشان مشاهده میشود.
به قطع نمیتوان گفت که صدور این پیام در این تاریخ معین، اتفاقی بوده یا
حسابشده، اما بههرحال ولو اتفاقی هم بوده باشد، اتفاق جالبی بهنظر
میآید؛ چراکه از سویی در سوم اسفند (حوت) 1299.ش بود که دور جدیدی از
دخالتهای بیگانگان در سرنوشت جامعه و کشور ما رخ داد.
مخاطب این پیام، «روحانیون، مراجع، مدرسین، طلاب و ائمه جمعه و جماعات»
هستند؛ یعنی همان قشری از جامعه که گرچه ریشه در تاریخ هزاروچهارصدساله پس
از اسلام دارند، اما کنارهگیریِ بخش عظیمی از آنها از عرصه سیاست و جامعه و
فقدان یا ضعف احساس وظیفهای جدی دراین عرصه ــ در اندازهها و سطوح
متفاوت ــ میدان را برای تاختوتاز حاکمان قلدرمآب و نفوذ بیگانگان فراهم
ساخت.
بحرانسازیها و مشکلآفرینیها به حجم مشکلات و بحرانهایی که زمینهساز انقلابی بوده است، اضافه میشود و برای هر انقلابی، چنین وضعیتی چندان دور از انتظار نیست. مهم چگونگی مهار این بحرانها است تا زمام کار از دست انقلابیون خارج نشود. در انقلاب اسلامی ایران، عامل مهمی که توانست به مهار و کنترل این بحرانها و بحرانسازیها کمک کند و علیرغم حجم فراوان و گوناگون اشکال و قالبهای این مشکلات، مردم را از انقلاب مایوس نسازد و نهایتا پس از گذشت 25 سال از انقلاب، جامعه را به سلامت از این گردابها برهاند، اعتماد عمیق توده مردم و نخبگان و رهبران و مدیران انقلاب به امام خمینی(ره) و رابطه نزدیک، معنوی و دینی امام راحل با امت بود که از خاستگاه “ولیفقیه ” و کارویژههای آن حاصل شده بود.
